Wednesday, January 28, 2015

Tu Búho Ciego




     ◙
by John Manuel Kennedy Traverso
◙


◙
Es poeta, porque está casi ciego anda cansado y siente como un loco, sin embargo es un búho.
◙

Muchos de nosotros también, vemos muchas cosas, quizás hasta a las estrellas;
nuestros ojos evidentemente hechos para ver se estrellan desde lo lejos
con la sabiduría que existe en la luz que emiten ellas,
y también casi al mismo tiempo con las cosas más diminutas que hay dentro de este planeta tierra.
Entonces de tanto ver nos quedamos lógicamente "ciegos"...

◙
A veces ciegos por el dolor o ciegos por alguna pasión...
◙

Ciegos por algún amor o tan sólo por un error...
Ciegos de ver tantas pantallas de tantos tamaños que están mostrando lo mismo.
O por las murallas derrocadas de los siglos...
◙
 Ciegos por aquellos buscadores malditos más recónditos.
◙

Estamos códificados no solamente por símbolos llenos de cosas,
o de cosas cuasi-históricas llenas de sinsentidos culturares 
Juntos amanecemos llenos de experiencias y sentimientos;
y nos perdemos vacios sin podernos encontrar nunca dentro de un hueco;
mucho más todavía cuando lo que queremos es paz, justicia y libertad:

◙
Claro está para nosotros mismos y para cualquiera...
◙

Un "nosotros mismos" que incluye a todos, y claro, a cualquiera.
De pronto, nos parece que perecemos en la oscuridad de cualquier noche;
escribiéndonos un poema con toda la esperanza que éste nos pudiera ofrecer siquiera...

◙
Ese es el poder que solamente nos puede dar la más triste tristeza...
◙

En tan sólo una delicada y dolorosa lágrima nuestro llanto se hace "eterno",
En ese "tiempo" se derraman cada uno de nuestros años...
Lo hacemos todo a la vez... sufriendo y sonriendo.  
Es así como todo lo que es verdaderamente reala se hace con el corazón ardiendo.

◙
Entre las llagas que se acumulan está nuestro pasado muriendo en nuestras conciencias...
◙

El momento en que se sienten los recuerdos es brutalmente maravilloso...
Porque amargamente sentimos la motivación de sentirlo o escribirlo...
y es así que en verbos y sustantivos todo lo convertimos...
Presentimos que ya no hay más tiempo...
y que se acabó aquel reglón infinito de alguna página eterna del mismo destino... 
Una fementida fuerza brota desde los horrores del miedo y hasta lo que parecería bello se le une;
Entonces nos sentimos corajudos y lo sentimos o deseamos sentirlo todo y no como un martirio ...

◙
Incidentalmente, algunos escribimos, ya sea únicamente para nosotros mismos o para todos...  
◙

Claro está [pensamos], también escribimos para todos o:
"para cualquiera que entienda y sienta o quiera sentir o entender como uno"
O simplemente para poder respirar un poco más tranquilos...

◙
Ya que por las noches soñando como aquel búho poeta y ciego, no podamos ni ver ni dormir... 
◙

[JMK - New York - November 20, 2014 ◙ reeditato January 28, 2015 Nueva York - JMK] 

Saturday, January 03, 2015

Dies Solis: A Quote From the Works of Paine and Truth


 "La fábula de Cristo y sus doce apóstoles ... es una parodia del sol y de los doce signos del Zodíaco , copiadas de las antiguas religiones del mundo oriental .... Todo lo dicho de Cristo tiene relación con el sol. El reportaje de su resurrección sucede al amanecer , y en el primer día de la semana , es decir, el día antiguamente dedicado al sol , y de allí llamado domingo ... "


-- La Edad de la Razón -"La Obra Religiosa y Teológica Completa de Tomás Paine." Tómas Paine (P. 382).

"The fable of Christ and his twelve apostles...is a parody of the sun and the twelve signs of the Zodiac, copied from the ancient religions of the Eastern world.... Every thing told of Christ has reference to the sun. His reported resurrection is at sunrise, and that on the first day of the week... " 

--The Age of Reason - "The Complete Religious and Theological Works of Thomas Paine." Thomas Paine  (P. 382).




Monday, December 22, 2014

La Música Eterna de Joe Cocker o La Búsqueda de la Paz Para Toda La Humanidad




Tu voz con un registro impresionante además de ser completamente original sembró atención hacía tu importante mensage de amistad, amor, arte y paz. Tus canciones son revelaciones mucicales para el desarrollo integral humano.

Joe tú eres uno de los grandes y vivirás por siempre y de muchas maneras. 

Joe Cocker
muchas gracias por tu influencia positiva y dinámica en mi vida y en la vida de muchas personas en todo el mundo .

En uno de sus últimos conciertos apreciemos la singular, eterna, y maravillosa musicalidad de Joe Cocker. 


Thursday, December 11, 2014

Una Cuarterta Para Tres












Salvador Díaz-Mirón
 
Luis Alberto Sánchez

Salvador Díaz-Mirón, según LAS(Luis Alberto Sánchez), el profeta de hierro o el Víctor Hugo de Anáhuac...Era de Veracruz-México el poeta... aquí una de sus cuartetas...


" Fiado en el instinto que me empuja
Desprecio los peligros que señalas.
El ave canta aunque la rama cruja,
Como que sabe lo que son sus alas..." 


(Castro Leal, Antonio, "La Obra Poética de Salvador Díaz-Mirón." México, 1953.)
Rubén Darío

Es Justamente Don José Santos Chocano, el laureado poeta peruano, quien le escribiera una carta a Rubén Darío (Ghiraldo, Alberto, "El Archivo de Rubén Darío." Ed. Losada, 1943), en la cual menciona la fama que ya tenían los tres por aquel entonces, y lo hace de este modo: 

"... Darío es más borracho que Baco, Chocano más ladrón que Caco, y Díaz-Mirón más asesino que Cellini: hermosas virtudes..."
Don José Santos Chocano

Eran tres poetas y sus interesantes biografías han sellado permanentemente sus obras en mi mente ...


(John M. Kennedy -  New York, December 11, 2014)

Wednesday, May 21, 2014

El Stabat Mater - Para Mis Hermanos Un Canto Que Cantaban Los Hermanos Flagelantes

Por John M. Kennedy
May 21, 2014 at 1:12pm

Hermanos de La Salle
Hermanos de La Salle en transición circa 1964

Flagelándose los Hermanos Flagelantes
Flagelándose los Hermanos Flagelantes


Del Compositor Giovanni Pier luigi Da Palestrina, que vivió entre los años 1,525 a 1,594, por los intérpretes del Coro del Colegio de King de la Universidad de Cambridge, bajo la gran conducción de David Willcocks, y grabada en 1963, nos llega una música con mi mensaje.


Era el año en que iba a comenzar mi educación en el Colegio La Salle y por eso les dedico a mis hermanos de siempre este expresivo motete que fuera reecontrado por Richard Wagner en la Universidad de Dresden.

Si lo escuchan con el debido respeto y atención, dándose un tiempo necesario, que les aseguro les parecerá eterno, descubrirán en sus notas gran parte de la historia mística católica. 

El Stabat Mater es un texto poético hecho en música por el compositor Palestrina; se supone que el texto lo origina o escribe Jacopone da Todi, y su tema central es el de los siete dolores que sintió la Virgen María mientras miraba a su hijo, Jesús, morir crucificado. 


Se le conoce por ser el himno más tierno y más patético de la edad media. ¿Por qué patético? Dirán ustedes:


Porque el Stabat Mater era precisamente el canto cantado por los hermanos flagelantes en sus viajes de ciudad en ciudad, no eran precisamente los hermanos de la Salle, no, ellos en esa época todavía no existían.

Para cantar y escuchar debidamente el Stabat Mater hay una manera de hacerlo muy especial, los intérpretes y los oyentes logran sentir una pureza indefinible que los une con lo más sagrado que se pueda concebir en sus vidas.
Para logralo tiene uno que empatizar con el dolor intolerable de la virgen María al ver a su hijo morir en la cruz; entonces, al oír esta melodía, tú puedes compartir las heridas y ese indescriptible dolor, ya no solamente de la Virgen pero también de su hijo, Jesús.



Palestrina logra encarnarnos lo más sublime de la mirada de la virgen por medio de una música completamente simple pero directamente penetrante que atravieza desde nuestro corazón toda nuestra existencia; hay duelo, misterio, sufrimiento, llanto y paradójicamente en medio de todo esto una alegría liberadora.


El Stabat Mater Dolorosa fue concebido en el siglo 13 y significa el "Dolor de la Madre."


En el estilo de Wagner se interpreta tradicionalmente a ocho voces y sin acompañamiento. Parece que la música conlleva en sí misma un pregunta principalísima para todo ser humano, no importando cuáles sean sus creencias o posición social, y es una pregunta que desde sus últimos momentos como hombre nos la formula Jesús a través de la mirada y el dolor de la Virgen María, su madre, y pienso que ésta es:


¿Y tú cuándo vas a cargar mi "cruz"?




Hermanos un abrazo muy fuerte, flagelante, y sinceramente lleno de espinas para todos ustedes...




Del "Hermano" John Manuel Kennedy Traverso 




Flagelante
Flagelante



He aquí la letra en Latín:


Stabat Mater Dolorosa


juxta Crucem lacrimosa, dum pendebat Filius.
Cuius animam gementem, contristatam et dolentem pertransivit gladius.
O quam tristis et afflicta fuit illa benedicta, mater Unigeniti!
Quae mœrebat et dolebat, pia Mater, dum videbat nati pœnas inclyti.


Quis est homo qui non fleret, matrem Christi si videret in tanto supplicio?
Quis non posset contristari Christi Matrem contemplari dolentem cum Filio?
Pro peccatis suæ gentis vidit Iesum in tormentis, et flagellis subditum.
Vidit suum dulcem Natum moriendo desolatum, dum emisit spiritum.
Eia, Mater, fons amoris me sentire vim doloris fac, ut tecum lugeam.

Fac, ut ardeat cor meum in amando Christum Deum ut sibi complaceam.


Sancta Mater, istud agas, crucifixi fige plagas cordi meo valide.
Tui Nati vulnerati, tam dignati pro me pati, pœnas mecum divide.
Fac me tecum pie flere, crucifixo condolere, donec ego vixero.
Juxta Crucem tecum stare, et me tibi sociare in planctu desidero.
Virgo virginum præclara, mihi iam non sis amara, fac me tecum plangere.



Fac, ut portem Christi mortem, passionis fac consortem, et plagas recolere.
Fac me plagis vulnerari, fac me Cruce inebriari, et cruore Filii.
Flammis ne urar succensus, per te, Virgo, sim defensus in die iudicii.


Christe, cum sit hinc exire, da per Matrem me venire ad palmam victoriæ.
Quando corpus morietur, fac, ut animæ donetur paradisi gloria. Amen.




Entonces aquí para que lo escuchen y piensen un poco en este ecce homo que en algún momento de sus vidas tuvieron que aguantar.... El mítico y doloroso Stabat Matter Dolorosa de Giovanni Pier Luigi da Palestrina:



Monday, April 28, 2014

Recordando la Alegría del Fútbol Peruano: Juan Joya Cordero




Ese último y agobiante resultado (5-0) por el cual El Club Atlético Peñarol goleó al Nacional del Uruguay, me hizo inmendiatamente recordar en pretérito perfecto simple e instantáneo, a una Joya peruana, una de esas figuras que brillan como diamantes y mucho más afuera de su país de origen; me refiero a Juan Joya Cordero, un artífice desde los pies, pasando por el pecho hasta la cabeza y terminando con ese balón rodando entre las redes del fútbol profesional internacional.

Para los que lo recuerdan, Juan Joya comenzó a brillar nacionalmente con el equipo Concepción del Rímac para pasar a jugar por Alianza Lima por esa década del 50. Después de un corta temporada en el River Plate de Argentina, [Joya] llega al Peñarol del Uruguay, allí se queda haciendo junto con Spencer, por 10 años, todo tipo de goles y junto con ellos ganando una Supercopa continental, dos Copas Intercontinentales, dos Copas Libertadores, y seis campeonatos uruguayos.

En fin, Juan Joya fue ídolo que vistió la camiseta aurinegra; por eso en el Uruguay lo conocían como el "Negro El Once" y/o "Dueño de la Olímpica".

Cabe quizás recordar que en los 50, los Uruguayos humillaron al propio Brasil en su propia cancha, en ese recordado "Maracanazo," en el que ganaron muy merecidamente y por segunda vez la copa del mundo. No existe la menor duda que por esos tiempos el Uruguay era toda una potencia futbolística a nivel mundial.

Es así que deberíamos recordar a Juan Joya, como un futbolista cuya velocidad y visión de gol, le permitieron alcanzar mucha popularidad y triunfos profesionales por tanto tiempo en el Peñarol.

Por otra parte, en la selección nacional, se le recuerda jugando en el Sudamericano de 1959 formando una de las delanteras más eficaces del fútbol peruano junto a Alberto Terry, Juan Seminario, Miguel Loayza, y Oscar Gómez Sánchez. Me parece que con esta selección también se le ganó 4-1 a Inglaterra: 3 goles del maestrito Loayza y uno de Joya.

En este mundial [2014] yo voy a disfrutar del fútbol totalmente, pero como todos tengo mis equipos favoritos y entre todos esos equipos, está el Uruguay, porque a través de la historia han demostrado su pundonor, nunca han cejado, tal así que para mí toda garra es charrúa.

De acuerdo al investigador Luis Prats, la "garra charrúa" precisamente se comenzó a utilizar en un campeonato sudamericano de fútbol, esto es singular pues se disputaba ese campeonato justamente en Lima, en el año de 1935, esa vez también ganó Uruguay. Esa selección Uruguaya llegó al Perú con un equipo de reacios "veteranos" que habían participado en las olimpiadas, y habían ganado la primera Copa Mundial de Fútbol, la de 1930, a estos jugadores por su larga trayectoria y edad se les consideraba ya desfasados para tal torneo, sin embargo aún así y después de haber pasado tanto tiempo, joder, igual venció Uruguay al resto de los equipos.

Ya contaré escribiendo las anécdotas y emociones que he pasado por gritar los goles del equipo celeste y a veces sin querer, o haberlo pensando bien. Especialmente, aquel momento abrumandor que pasé cuando un grupo de coreanos me persiguieron para sacarme todo lo que se suponía tenía por adentro, después que yo sin poder ni saber como contenerme, grité con todos mis riñones en un supermercado coreano, obviamente llenos de coreanos menos para mí, el último de los dos goles que hiciera Luis Suárez en un partido que todos en ese mercado estaban expectando por medio de las pantallas dispuestas en ese lugar especialmente para ello.

Mi inocente intención era ir solamente a comprar zanahorias, y me salgo encontrando con un silencio sepulcral, y de repente me di cuenta como todos esos ojos en forma de una raya negativa veían como entraba la tremenda bola en el arco surcoreano. Al apreciar tan maravilloso gol me adelante a todos saltando y sin meditar las condiciones del ambiente ni sus consecuencias, grité tan ostentosamente demostrando mi felicidad que al volver a poner mis huesos en el piso me vi reflejado dentro de unos cientos de ojos que habían formado circulos candentes con sed de venganza y con el próposito de rompermelos: Nunca en mi vida he corrido tan rápido, carajo, desde que mi padre me correteó con su correa en la mano por haberle roto la ventana a un vecino de un pelotazo.

Bueno y por último no era de menos, también recuerden qué partidos nos brindó ese equipazo, para mí los mejores y más disputados de todo el mundial.

Al ganarle a Corea del sur por 2-1 Uruguay lograba, en ese estadio ubicado en Port Elizabeth, su clasificación a los cuartos de final de aquel Mundial de Sudáfrica del 2010, y de esta manera consiguieron estar ya entre los ocho mejores equipos del mundo por primera vez en 40 años.

Claro está esas cosas que de forma inesperada me han heho sin querer pasar los equipos charrúas son otra historia, por ahora ya me tengo que ir, me están esperando los mismos coreanos que antes me perseguían, pero no se preocupen, porque aunque me costó un par de ceviches ya los convencí, sobre todo, después de que vieron conmigo como Uruguay le ganó a Ghana, para quedar muy bien con el cuarto lugar en el mundo en ese mismo mundial, de todas maneras y por si acaso, "annyonghi kaseyo".



Tuesday, April 15, 2014

Peruanistas nomás


Algunos comentarios que se leen: "No creo que Lacra se refiera a eso que señalas mi querida amiga Fierrera. Los peruanos debemos cambiar y mucho, Ser menos chismosos, metiches; amar de verdad la tierra donde nacimos y vivimos. Basta salir unos minutos... y mirar la ciudad con ojos de "ver" y es para llorar. Nadie respeta nada, todos quieren ser más "vivos" que el otro, no existen leyes, y si están las incumple quien las pone, como el infractor. Somos una caricatura de país, nos falta eso que envidiamos a los chilenos, españoles y argentinos. Nuestros crecimientos económicos lo que están logrando es que le brecha sea más abismal cada día...Y no es un asunto de "más gringos y menos peruanos", necesitamos sólo más peruanos comprometidos, respetuosos de nuestra herencia y el legado que debemos dejar..."

"mientras cerramos los ojos ....nada cambiará."

"los rojos siempre han tenido un complejo con los gringos."

 

Friday, November 29, 2013

You Got Your Painting: Finding Your Own White Mojo in this Black Friday





 "I've been the DoD since ... At some point I plan to go back into teaching but not yet. Hey I want to commission another painting just been super busy. How are things on your end?"

Well, three of my oil-paintings, full-figure and in real size, have been stolen couple months ago. Commissions? I did accept yours because the challenges poised at that time. I think that I met all of the pressures in that instance. It was the end of the year, more certainly Christmas time.

From my end, and for a long time by now, there is a clear mission statement, with the main goal to do the very best that I can do and in the best of my abilities, in spite all my shortcomings, difficulties, and obstacles. Nothing that I have done, though, has been done for money but for following my mission life statement which matches my values and propels me to continue onwards, I would have not stay in New York City otherwise.

Hope you would have find the meaning of your life already within your own interpretation of what is Coram Deo and Coram Mundo for you... You know, it is the time of the year in which we usually meditate in how to make this world a better one. It is possible that my message does not eloquently "speaks" inside any ear yet, but I know that I have shared, written, and uttering my words as I have painting my impressions with all my true empathy, compassion, sincerity, and deeply scrutiny of the reality in which I have the opportunity to live in, and which I am witnessing.

It is all sharing, for which I have never the desire nor the aim to impose my views or anything else onto others. What else could I do, if I do not know nothing?

I feel somehow accomplished and successful since some people have made their business to take almost everything that I did or have owned from me without recognizing that they did in the first place. Perhaps, because I think differently or because their fears, or any other unknown reason, or much deeper psychological complexes; or evenly, just because they were making some type of money or earning some kind of privileged; however, it is not all negative, many people are using my ideas, my paintings, diagrams by acknowledging my modest contributions; I have not received any monetary remunerations for their usage but makes me really proud as they have used what I have conceived somehow.

In addition, by today the free-culture aka as Open Source is actually changing the landscape and many other things especially in technology, and it is all for the better. Look at the city of Munich for example, lately after a painful migration, it has completed, this last week, after ten years, the migration from Microsoft servers and office applications, to GNU/Linux and LibreOffice...

Freedom my friend... and of course with the same free-will and good faith by which I would have allowed you and others to enter into my office; with the same enthusiasm, positivism, and energy that I have opened to you and anyone else to see my being as is... Freedom the essence of life and dignity based on respect, kindness, and responsibility towards what are your real priorities of life considering others in the meantime too.

Incidentally, today, and since yesterday, people are fighting to be the first ones to access the stores to buy bargains; today is the so called Black Friday. It is sad for me to see that so many people believe on that; many brothers and sisters are believing in having more instead to be happy and thankful for what they already have. Greedy is winning nowadays my DoD friend.... and serving as a teacher has nothing to do with it.

Anyhow, you should be very proud to work for the DoD... under the unique leadership of Dwight Eisenhower, with the inspirational vision of J.C.R. Licklider and the incredible management skills of his student, the computer scientist, Bob Taylor, the DoD was able to implement the ARPANET and it has changed the world since then.

Finally, perhaps you could remember well one thing, Bob asked to IBM and AT&T, first than to anyone else, to develop the project based on packet-switching-then-theory, but they both rejected it and stated the same thing, "Packet-Switching would never work;" and what has happened after all? Doesn't work, really?

It reminds me of so many higher education institutions and the individuals behind them... An apparatus that deserves and needs to be changed for good. If those institutions still are running in the way they are, it is not because they are competent or effective but the lobby-ism, greedy-ism and idiot-ism in many branches of the illogical "tree." I am not Noam Chomsky in that I am not believing that it is the United States as a whole, which by they way, I think that it is very unfair to put a country under the same label, that is doing evil, but some individuals, and more so, a group of bastards that are in positions whereby with their pretenses are taking the very wrong decisions for all of us under their mere empty and selfish interests.

It is ludicrous and sad up to the point of ridiculousness but a lot of people have been fished into thinking that those who are precisely in positions of power are very smart people, think on the Mayor of Ontario as an example; notwithstanding, there are many others less conspicuous and stupid but many times more harmful.

March Forth my friend...be your own portrait, as you still can find your mojo, this is your life and as I have explained you it is not a prison but only for those who think of it as that; as they do not know better, they make the hell out of it for them and for the rest of us. Just don't be one of them, let us use a mirror and see ourselves into it… anyway enjoy it!

Sincerely,

 

JMK

PS. This is your shopping day, and so you got your "painting" for free as in Freedom...   What do you think?

Wednesday, November 06, 2013

State of Higher Education In America or My Chicken Caprese and The Higgs Boson



A little more than a year I was asked couple questions, and so I responded as follows:



Thank you for asking,


Yes, I have asked them about what academic programs they are planning to study, evenly in the following courses after that, some students change their minds after a while. Nevertheless, specifically, I pointed out about what they would love to do and dedicate their lives and talents to, essentially what is their vocation? What is that itch or call for? 

Now some of my sincere musings:

As we need more people who loves what they do:

For example, I know many people who have studied industrial chemistry (Bob that was for you, what are you doing with your PhD?) and now they are plowing potatoes as farmers instead, and believe me, they feel happier doing so than to be doing what they should in a NCL (Nuclear Chemistry Laboratory).  

Anyway, if someone was trained to be an astronaut (or cosmonaut) and now he or she is working inside a manhole or as a taxi driver, as long as they are happy doing so, it is fine for me; however, it seems, that these aforementioned outcomes are not the main intend of obtaining a higher education, in the first place.  Again, I know many cases, and every time I look around, I see more.  

The other day a waiter was explaining to me the new findings and the underpinnings of the “God Particle or Higgs Boson," (by the way, I wrote this on July 2012, this year [2013] Peter W. Higgs was awarded the Nobel Prize in Physics), so well, that I was compelled to ask him and I did, how come he knew all that stuff; he answered me, while his body was visibly shaking, somewhat with tears in his eyes, and while nervously holding my recently ordered dish, a modest "Pasta Chicken Caprese", in his unsecured hands: “I have a PhD in Physics and I was trained at the Princeton's Plasma Physics Lab;” he told me as someone who was vomiting and cursing the whole experience at once,(I thought about it, "that bad eh"), and then he suddenly as promptly left that cooked "chicken" over the table, and he marched towards the kitchen with his head down as he was looking at the floor with anger and resentment while I was hearing dumbfounded the eternal beating of the bouncing dish under the pasta with chicken and over the most cruel and evil wooden table. Yeah, it was reality down there and it is unfortunately the reality of many nowadays...

Some hours later, at the dawn of the other day, after that deep conversation over diner, I found myself teleported somehow in an emergency room at the hospital. Then, I understood the true meaning of life, its combination of a tomato sauce, chicken salmonella, a waiter with a PhD in Physics, all together with the God Particle in the physicality of my own ill and painful indigestion or in other words, food poisoning, I guess this was yet just another lesson for me.  I am telling you, it felt as if I were dying; ergo, I am not recommending you, to eat Chicken Caprese and talking about the God Particle at the same time. It is just not healthy. 

The main propeller, purpose or motivation of a great number of people to pursuit a higher education is to get a decent job, i.e., to make enough money to achieve the American Dream, a part of it or a least a decent life for you and for one's family. To put it, perhaps a little bit blatantly for you, many students [I am not stating: All, nor I am referring to the few neither] do not really care or know much about what they will be doing at their future jobs, or what entitles to do their work in the field which they would have chosen. Frequently, I have observed the absence of love or especial interest for the subject matter or for the entire profession at large. In other words, they want to drink the milk but they do not want to take care of the cow.  

The questions that we might want to ask as well are: How could we inculcate, not only the love for life-long learning but also for the services and efforts pertaining those different particular professions, which are most needed nowadays in a very competitive and ever changing marketplace? In other words, what type of professionals do we want? Which positions are being, or going to be, offered by significant employers? 

In addition, many corporations are stating that they do have many "openings" but they cannot hire anybody because they cannot find people with the right or appropriate qualifications, skills or knowledge-base.  What is wrong with that? Well, some positions are "permanently" opened for years and years, per secula seculorum. How come? There are employers, out there, who somehow prefer to wait for years for the "right individuals," instead to hire or training or retraining their employees. Not to mention the invention of outsourcing.... Go figure!
By average, for say, out of ten students, I have found that five want to study Business Administration, usually, three of those five, want to be enrolled in Business programs because they feel that these programs are easier than other programs. In addition, two or so, students would have explained that they want to study Business to make money by creating their own corporations; and some of them have presented how to do it with very genuine and somehow creative ideas.

The other 50% of students seem to have very diverse opinions. However, approximate 2 or 3 out of ten, want to build their careers in Nursery, Human Services, Social work, or Psychology, i.e., the helping professions. So, some of them are not only looking for money, but to serve and enjoy what they do, generally, these are students with already some professional experience. Moreover, 2 out of ten, want to be involved in Information Technology/Information System (IT/IS).  However, some have explained me that what they want to study is "computers". When, I have asked them what they mean by “computers” they have shown different perceptions about the field of "computers;" it seems, that for some students it means "Gaming;" for others, it means coding or programming; yet for others, it means graphic design, or web developing; and still others, that see the field as just "hacking" or evenly “mating”.  As I have stated, go figure!

PS. For those who truly care for my well-being, my “particles” are better now…they finally seem to have made peace with the God particle.  I do not know for how long so though… 

Sincerely,

John M. Kennedy

Saturday, November 02, 2013

El "Buen" Camarón Es El Que Se Queda Dormido...



 
Hay un estudio (hay muchos pero uno en particular) en el cual se revela la relación o correlación entre el uniforme y la capacidad del individuo para cometer actos de maldad, como la tortura, ... va más allá de la desinvidualizacion por cierto, linda con el adoctrinamiento y la aniquilación del yo... se utiliza en los claustros marciales por no decir militares, pero también se aplica con éxito, parece ser, en las corporaciones... se crean entes también en los institutos educativos... todo bajo la energía impuesta por los intereses de unos grupos de poder que lo único que quieren es más poder no sabiendo ni para qué lo quieren. La pretensión primaria es la seguridad, estabilidad y sobrevivencia, bajo la represión, control, y la manipulación mediática a través del evenenamiento mental por medio de la basura repetitiva... es lo que hay y casi todo se consume aunque no se necesite para nada... poder es tener, y saber es perder... perder la razón... a la corriente hay que seguirla como "buen" camarón dormido... 

 

Wednesday, October 30, 2013

La Epistemología del Mal




 Photo: La Epistemología del Mal
------------------------------

Albert Ellis - REBT y Carl Rogers - Auto-Concepto -- Se basan claramente en el racinalismo griego en gran parte; nuestra actitud es determinada por nuestras emociones, y la racionalidad que tenenemos apesar de ellas; si la sensación te domina, si en algún momento la percepción de un instante determina tu actuación; entonces ...

" Te dejo las palabras de mi gran maestro, norteamericano, pero muy humano, y muy defícil de igualar, primero, por la cantidad de hijos que trajo al mundo y educó tan pero tan bien; y segundo, por su trabajo tanto dentro como fuera de la Universidad o del ámbito bursátil; me refiero a Dr. Stephen R. Covey, muy popular por cierto en todo el mundo, y dijo así: "Entre una acción y mi reacción hay un espacio, y en ese espacio reposa mi libertad."

Además, compasión no es lo mismo que comprensión; se entienden las cosas pero de muchas maneras, y no todos la pueden entender igualmente, lo sentimientos a veces se entienden, unas veces ni se entienden y peor aún te pueden llegar a dominar. Inclusive, algunos expertos hubieran podido haber usado el témino, palabra o constructo: "comprehensión;" casualmente, por ese aspecto contemplativo y más que nada tolerante que existe o se le otorga a esa definición.... se piensa también en el significado de las palabras a través del tiempo, del espacio, y desde adentro o desde afuera de las diversas culturas dependiendo del conocimiento que se pudiera tener, recordar y aplicar acerca del contexto y de sus circumstancias, para lo cual se podría requerir un análisis interdisciplinario, o sea semántico, semiótico y a la vez axilógico... podríamos decir que por ahí podría estar o encontrarse la epistemología del mal... que es lo que justamente yo quiero demostrar algún día no muy lejano. 

Adelante, que igual yo no sé nada...."

JMK

 

 Albert Ellis - REBT y Carl Rogers - Auto-Concepto -- Se basan claramente en el racinalismo griego en gran parte; nuestra actitud es determinada por nuestras emociones, y la racionalidad que tenenemos apesar de ellas; si la sensación te domina, si en algún momento la percepción de un instante determina tu actuación o tu comportamiento; entonces ...

Te dejo las palabras de mi gran maestro, norteamericano, pero muy humano, y muy defícil de igualar, primero, por la cantidad de hijos que trajo al mundo y educó tan pero tan bien; y segundo, por su trabajo, tanto dentro como fuera de la Universidad, o del ámbito bursátil; me refiero a Dr. Stephen R. Covey, muy popular por cierto en todo el mundo, y dijo así: "Entre una acción y mi reacción hay un espacio, y en ese espacio reposa mi libertad."

Además, compasión no es lo mismo que comprensión; se entienden las cosas pero de muchas maneras, y no todos las pueden entender igualmente; los sentimientos a veces no se pueden contener, unas veces ni se entienden y peor aún te pueden llegar a dominar. Inclusive, algunos expertos hubieran podido haber usado el término, palabra o constructo: "comprehensión;" casualmente, por ese aspecto contemplativo y más que nada tolerante que existe en, o se le otorga a esa definición....


Se piensa también en el significado de las palabras a través del tiempo, del espacio, y desde adentro o desde afuera de las diversas culturas dependiendo del conocimiento que se pudiera tener, recordar y aplicar acerca del contexto y de sus circumstancias, para lo cual se podría requerir un análisis interdisciplinario, o sea semántico, semiótico y a la vez axilógico... podríamos decir que por ahí podría estar o encontrarse la epistemología del mal... que es lo que justamente yo quiero demostrar algún día no muy lejano.

Adelante, que igual yo no sé nada...."


JMK

Wednesday, October 23, 2013

Elogio a la maldad pura y la verdadera causa de la contaminación ambiental


Es un lago lleno de cocodrilos y lagartos. Es la profesión que muchos han escogido, ¿Cómo se sentirá ser la mano que escribe por uno que otro pobre diablo? Saber algo de todo y regugitarlo enclíticamente primero y en la primera plana. Oscurecer los esclarecidos, publicar lo que sabe a mierda pero se vende y llena con platos aromáticos sus mesas e hincha sus sucias panzas.


Los ojos que leen también los ven; los ven esos ojos que leen y lloran dentro de las tumbas; por aquellos túneles largos y angostos de los cañones y de los carabineros, para qué decir que no cuando si saben desde donde nos apuntan y por quiénes...

¿Para qué todos los días? ¿Cuál es la necesidad del período en todos esos periódicos? No me digan, es por la misma menstruación de todos aquellos monstros, o sea, ¿Es injusta pero necesaria?

En cada momento, publicar, ensartar a títeratosos y tijeretazos, entre urdimbres y demás tramas, con sus dientes carieados, escondiendo las verdades entre mentiras cuasi-creíbles. 


Carajo qué feo es vivir así siendo olvidado inmediatamente después de haber sido "publicado," por lo menos me queda el periodismo de Don José Hipólito Unanue y Pavón; quién sabe si acaso algo de aquel de Racso, y penúltimamente, el de Hildebrant que aunque parece que cojea por su testículo izquierdo, para no escribir desde su cojón más acojonado, está virando hacia la parte intestinal de su ovario intelectual pero creativo, casi de manera pueril o inocente, pero al fin sin dar todavía su poto a nadie, al menos no enteramente.... quizás parcialmente lo esté haciendo o ya lo haya hecho es su oportunidas más "motesina," pero a mí no me consta o no se sabe.


Entonces, mis queridos especialistas especializados en asados y en ser invitados, cómanse entre ustedes mientras comen que de eso precisamente se trata; todo es una tienda o sino tambiés es de ratas; ustedes llenan los escaparates con sus textos, adueñándose de los momentos más siniestros o miserables, y que no nos sirven para nada.

Pero resulta que les es redondo el negocio, les compran la noticia, y ¿Cómo que no? El escarnio sí se vende a buen precio y a cualquier postor; la sensación es alquilada y se ve más fácil así meterles el turrón a todos por el centor del picarón y sin chancaca.  Así estás casi todititos, bien juntitos como si fueran una masa, haciéndoles seguir por unas avenidas luminosas llenas de recuerdos musicales o de goles magistrales.  Pero ustedes son "periodistas" de profesión y con su fe se manifiestan en una procesión sin proceso, esperanza, o ni siquiera con alguana oportunidad para un cambio hacia algo más digno y mejor.

Inmensa es esa cola que ustedes señoritos tienen que formar para mandarnos cada día hacia nuestra perdición,  que ojalá no deba ya de resultar definitive pues solamente veo como una constante al dinero contante y consonante...



Sí, hermanastros, están inmersos dentro de un lago de máscaras lleno de lágrimas, de miseria humana, allí cada cierto tiempo, como hormigas entre cucarachas enardecidas se les ve a ustedes grandes señores periodistas, triturándose, maldiciéndose, envenenando y envenenándose con sus voces extrañas entre lagañas conspirando patrañas, con sus propios dedos, y más que nada por la mugre que brota por sus uñas largas como sus tripas que se asemejan a sus inmundos sentimientos. ¡Nos están aniquilando! ¡Ya nos están contaminando, junto a ustedes, a todos... y lametablemente todo se está deteriorando! Son bichos necrológicos, aves de rapiña que no son de paso sino de carroña y por eso se arropan para quedarse a joder para siempre hasta que se disuelven con el detergente que les aplica el mismísimo tiempo. 

Incidentalmente, espero y conservo, o guardo, algo de esa esperanza, que no esperen que les de las gracias.... ahora sigan lavándose nomás esas manos todas cochinas, las mismas que usan para limpiarse el culo, con las que comen y por medio de las cuales manchan con su negra y amarga tinta escrita lo más sagrado que puede haber en esta vida, es decir: ¡La fe pública!


Sinceramente,


JMK


El habitante oriundo y original, de la margen izquierda del río Rímac

Si tienen algún comentario o pregunta o encuentran dificultad para digerir este mensaje o ir al baño por favor contactarme en el alcantarillado más cercano, o en su defecto en las letrinas públicas ubicadas en la Avenida Alfonso Ugarte allí les atenderán gustosas las ratas que comen de todo hasta las porquerías que suelen publicar....
Ya les he cruzado mis dedos por si acaso, contra con recontra.

Friday, October 11, 2013

Libreltad y Cruertad






Cambio del Continente que me contiene, del ambiente que me miente, del país que me empaisana, pero todavía no me doy por vencido, como escribió Don José Santos Chocano, "He vivido poco, pero me he cansado mucho"...

Aquí ha crecido la desconfianza, han cauterizado a los sueños, han extirpado a las musas y ya casi nadie se da tiempo para creer en la masa del alado porque no se l
e puede ver por dónde va a volar.
 
Hay rostros derrumbados que se asemejan a como quedan las casas después de ser arrasadas por un huracán dentro de una letrina impúdica.
 
Hay vidas sin muerte, y la muerte cobra vidas axfiándole a cada una, de una en una sus esperanzas. En la letras que forman palabras hay oraciones que se desmayan; el hombre camina dentro de millones sin poder decirle a nadie un mísero buenos días...

  John M. Kennedy

Thursday, October 10, 2013

What She Was Doing





Thank you for your participation and contributions last night, I was profoundly touched and inspired by your reflections and by your exceptional academic performance; it is for me a joy and my best rewards.

On this note, I understand that with these ever-rampant technological advances many things have already changed, are changing, and they will continue changing in many different and perhaps unexpected ways; however, as learners, we will keep improving our skills and taken just the right decisions under the scope of our genuine personal mission statements. We are standing with the most clear purpose and positive disposition to do only our very best, in the best of our abilities, and in the best interests of everybody including ourselves. Every single thing that we do should be based on our recognized and thoroughly meditated values, ethical preferences, and good will. In this way, we shall overcome any difficult circumstance or any of those challenges that could be seen as barriers in our journey towards our success.  

Above is the photograph of Mrs. Chloe Ardelia Wofford, she is much better know as the Nobel Prize of literature, professor, editor, and novelist of course: Toni Morrison.  perhaps you have read one of her books, or somehow you know about her existence, or perhaps you do not nothing about her, in any case, I would like to share with you another brief story that has inspired me to modestly continue ahead in this awesome and magical adventure which in fact is a dedication for learning. I am anticipating to enjoy it all life-long (please sing it in the tone of the Lionel Richie, "all night long," just change it for "All life-long").

In one point of her life she was one of us, Mrs. Morrison needed to wait a long time to see publish her first work, "The Bluest Eye".  From the article: "What 20 Of the World's Most Famous Writers Were Doing in Their Twenties," (read here: http://www.policymic.com/articles/66757/what-20-of-the-world-s-most-famous-writers-were-doing-in-their-twenties) we can read about the author:


"The Nobel Prize-winning author of Beloved and Sula began her literary career as an academic, and most of her twenties were spent studying or teaching at universities. After graduating from Howard in 1953 she went on to get her Master’s at Cornell, where she wrote a thesis on the theme of suicide in the work of William Faulkner and Virginia Woolf. She returned to Howard at the age of 26 to teach English, and it was during this time that she began developing the idea for her first novel, The Bluest Eye. The novel wouldn’t be published until 1970, though, when Morrison was 39."


Please, listen to her with attention in this NPR interview on the importance to be alert: http://www.npr.org/templates/story/story.php?storyId=3912464


Well, join me in celebrating her work and her life.

Plowed Results | Resultados Arados